La dolce vita

Het is eind augustus, we besluiten naar een lokale markt te gaan in de Piemonte in Italië.

 

Zo gezegd zo gedaan. Wat etenswaren ingekocht en een zomers jurkje figuurlijke ‘aan de haak geslagen’ (het was immers 40+ graden en daar had ik eerlijk gezegd met mijn koffertje met vakantiekleding te weinig rekening mee gehouden).

 

 

Rond één uur is de markt in Canale echt op z’n retour en wij krijgen zo langzamerhand wel trek. We stappen in de auto en vervolgeen onze route op een wel zeer relaxte manier: geen eindbestemming of doel, gewoon lekker rond touren en van de adembenemende uitzichten hier en daar genieten.

We besluiten bij het eerste de beste dorpje te stoppen voor de lunch. In een slaperige dorpje parkeren we de auto op het dorpsplein en steken het plein over. Zo stil als het in het dorpje is, zo heerlijk druk en gezellig is het in het plaatselijke restaurantje. Tijdens de lunch ontmoeten we Alfonso en Maria. En we raken gezellig aan de praat. Beiden in wielerkleding, op zich niets bijzonders.
Maar nu komt het: Ze komen uit Turijn gefietst, dat ligt een 50 km verderop. Die afstand fietsen ze na de lunch dus ook weer terug met deze hitte (40+ pfff). Al met al een fietstochtje van een slordige 100km…

Nou is dat voor Italianen goed te doen, zij zijn meer bergen gewend dan wij Hollanders, maar én die afstand, die temperatuur én op je 81e en 79e? OHHH, petje af (wel 100 petjes). Chapeau voor deze krasse mensen.

La dolce vita, che bella