La dolce vita….

 

Che bella…

 

Het is eind augustus als we besluiten naar een lokale markt te gaan in de Piemonte in Italië. Zo gezegd zo gedaan. Wat etenswaren ingekocht en een zomers jurkje ‘aan de figuurlijke haak geslagen’ (het was immers 40+ graden en daar had ik eerlijk gezegd met mijn koffertje met vakantiekleding te weinig rekening mee gehouden). Rond één uur was de markt in Canale echt op z’n retour en wij hadden zo langzamerhand wel trek gekregen. We stapten in de auto en vervolgden onze route op een wel zeer relaxte manier:

geen eindbestemming of doel, gewoon lekker rond touren en van de adembenemende uitzichten hier en daar genieten. En we besloten bij het eerste de beste dorpje te stoppen voor de lunch.
In een slaperige dorpje parkeerden we de auto op het dorpsplein en staken het plein over. Zo stil als het in het dorpje was, zo heerlijk druk en gezellig was het in het plaatselijke restaurantje. Tijdens de lunch ontmoette we Alfonso en Maria. En we raakten heel gezellig aan de praat. Beiden in wielerkleding, op zich niets bijzonders.
Maar nu komt het: Ze kwamen uit Turijn gefietst, dat lag een 50 km verderop. Die afstand zouden ze na de lunch dus ook weer terugfietsen met deze hitte (40+ pfff). Al met al een fietstochtje van een slordige 100km… Nou is dat voor Italianen goed te doen, zij zijn meer bergen gewend dan wij Hollanders, maar én die afstand, die temperatuur én op je 81e en 79e? OHHH, petje af (wel 100 petjes). Chapeau voor deze krasse mensen.
La dolce vita, che bella